Bahagian 16 Misteri di Penghujung Highway 44
Uihh… makin dekat dah dengan simpang. Dalam hati rasa lega sebab dah nak keluar dari Highway 44 yang panjang gila ni. Tapi masa tu, motor aku pulak buat hal. Tiba-tiba ada bunyi macam benda sangkut kat disc “zring… zing…” kuat pulak tu. Aku terfikir, “adehh… ape benda ni, ada hantu tersangkut ke?” Pastu aku cepat-cepat betulkan fikiran, “ehh Fie, kau ni mengarut betul.” Tapi sumpah, bulu roma naik kejap.
Aku pun roger dalam intercom, “Wei, motor aku ada something la, bunyi kuat kat depan.” Sampai Lan pun jawab, “Haah, dengar wei!” Aku cuba tenangkan hati, tapi makin lama bunyi tu makin kuat. Kami dah makin barai weh, tapi tetap ride juga sebab tekad nak sampai Krabi, Ao Nang malam ni juga.
Masing-masing senyap, macam semua tengah dalam kepala sendiri waktu tu. Siang tadi rancak ketawa, sekarang semua jadi sunyi. Aku tengok navigator, tiba-tiba dia suruh aku masuk jalan dalam aduh, sumpah weh aku rela hadap jem dari masuk kebun getah dah ni, memang tak sanggup. Aku terus cakap, “Aku ikut jalan luar je, tak nak masuk kebun ni.” Diorang pun ikut je dari belakang, masing-masing macam faham suasana dah lain.
Bila dah dekat nak masuk Krabi, aku dengan Izu terlepas simpang. Izu kat depan aku, Lan berhenti kejap kat belakang. Tak lama lepas tu satu benda misteri jadi dalam intercom kedengaran bunyi brek kuat gila, bunyi dia lain macam. Aku terus cakap kat Lan, “Jom Lan, tengok Izu!” Kami pusing keluar, tapi bila tengok sekeliling… Izu tak nampak.
Aku berpusing cari dia, tapi tiba-tiba Lan pulak hilang. Aku cuba call Lan, tak angkat. “Ahhh sudah… Misteri di Krabi,” aku cakap sorang-sorang. Perasaan masa tu campur antara risau, letih, dan takut. Aku terus ke hotel sebab sebelum ni dah bagitahu lokasi penginapan. Dalam hati harap sangat dorang dah sampai dulu.
Sampai hotel, aku duduk sekejap lapar weh, sejuk pun ya. Tengah tunggu, tiba-tiba dapat call dari Izu. “Fie, motor aku tak boleh start, mati tiba-tiba.” Aku terus jawab, “Bagi location sekarang!” Aku pun terus pusing balik dari hotel, cari dia. Jumpa Izu tengah tepi jalan, masa tu muka dia pun nampak letih gila. Aku bantu tolak sikit dan bawak dia balik ke hotel.
Tapi on the way balik tu, satu benda lagi jadi Izu tiba-tiba hilang sekali lagi dari cermin sisi aku. “Nahhh… hantu Mak Limah tak bagi kami sampai Krabi ke ni?” aku cakap dalam hati, dah tak tahu nak gelak ke takut. Aku roger, “Aku terus ke hotel, ikut je location aku, Zu!” Nasib baik lepas lima minit aku sampai, Izu pun muncul. Alhamdulillah, lega weh. Tapi yang paling aku risau Lan. Call tak dapat, mesej pun tak balas.
Aku duduk termenung, doa dalam hati, “Ya Allah, temukan kami bertiga malam ni juga.” Tak lama lepas tu, telefon berbunyi panggilan WhatsApp masuk. Nama Lan tertera. Aku terus angkat, “Alhamdulillah! Lan, mana kau wehhhhh!”
Lan jawab dengan suara serak, “Aku okay… nanti aku cerita.” Malam tu kami semua sampai Krabi dengan penuh tanda tanya apa sebenarnya jadi kat Highway 44 tadi… cuma Allah yang tahu.
Tanpa fikir panjang, aku terus keluar semula cari Lan. Jalan di Ao Nang dah mula sibuk dengan lampu-lampu kedai dan bunyi muzik dari restoran tepi jalan. Bila nampak kelibat Lan depan kedai, aku terus gelak kecil sambil rasa lega gila. “Wehh, ingatkan kau hilang terus tadi bro,” aku cakap sambil tepuk bahu dia. Lan cuma senyum penat, “Weh, aku pun tak tau apa jadi tadi… tiba-tiba semua gelap, intercom pun senyap.”
Aku tarik nafas panjang, pandang sekeliling. Alhamdulillah… akhirnya kami bertiga sampai juga ke Ao Nang walau macam-macam jadi sepanjang Highway 44 tadi. Aku cakap pada Lan, “Xpe lah, janji semua selamat. Aku check-in ni dulu, pastu kita makan besar malam ni.”
Lan gelak kecil sambil angkat helmet, “Set, jom makan besar weh. Kita hidup lagi malam ni.” Kami pun sama-sama ketawa, walaupun dalam hati masih terbayang misteri gelap kat Highway 44 tadi. Tapi malam tu… kami janji satu esok ride tetap on, tapi jangan lalu situ lagi dah.
```
Tiada ulasan:
Catat Ulasan